UN LUGAR EMBLEMÁTICO A NIVEL INTERNACIONAL
Niñodaguia é unha localidade moi especial do municipio de Xunqueira de Espadanedo que se configura como o último reduto da olería en Ourense.
Os ''cacharreiros'' de Niñodaguia, tamén coñecidos como '' xarreiros'' ou '' calleiros'' lograron manter a olería tradicional grazas ao abundante e peculiar "Barro amarelo", un tipo único de arxila atopada no Monte do barro, no termo de Veigachá. O seu alto contido en caolín, así como as temperaturas ás que se someten as pezas na cocción, dá a esta cheiraría a cor, a lixeireza e o son que a diferenza de calquera outra, aproximándoa á delicadeza e arte da porcelana.
O cacharros de Niñodaguia son pura alquimia; terra, auga, lume e aire transfórmanse en belas formas grazas á sabedoría ancestral e talento artístico do cacharreiro, demiurgo que coas súas mans libera a alma da materia.
Datos interesantes
TRADICIÓN E MODERNISMO OLEIRO
O Concello de Xunqueira de Espadanedo ten na súa demarcación a aldea de Niñodaguia, que se constitúe como o último reduto da artesanía oleira ourensá. Niñodaguia é o berce de grandes creadores de formas con barro e arxila. Desde hai séculos, os seus artesáns dedicáronse a moldear o barro, elaborando así diferentes utensilios para o uso doméstico e cotián, sendo utilizados nalgunhas ocasións como elementos ornamentais. A tradición transmitiu de xeración en xeración as técnicas e modos propios da zona.
"BARRO AMARELO" (AMARELO) ÚNICO NO MUNDO
Os "cacharreiros" de Niñodaguia, coñecidos tamén como "xarreiros" ou "calleiros", mantiveron a súa olería tradicional grazas a que a beta de arxila do Monte do Barro, no termo de Veigachá, parece non ter fin. Esta arxila confire a cor amarela dunha parte importante da súa cheiraría.
O barro vermello emprégase para aqueles elementos que debían soportar o lume, sendo introducido ao redor do ano 1920 por un oleiro coñecido polo nome de "O Luíntra", que traballaba no inverno como afiador en Castela.
A ACTUALIDADE DA OLERÍA DE NIÑODAGUIA
As últimas xeracións de oleiros están a dar entrada a novas formas nas súas creacións, convivindo así mesmo coa arte tradicional derivada da extensa historia de Niñodaguia.
Na actualidade consérvanse tres fornos comunais exteriores totalmente restaurados e, por suposto, as dúas olerías que conforman a realidade oleira actual.